Prehliadač alebo jeho nastavenia nie sú podporované.

Praktik.ai používa moderné webové technológie kvôli bezpečnosti, rýchlosti a spoľahlivému prihlasovaniu. Tento prehliadač ich nepodporuje alebo blokuje JavaScript, preto sa aplikácia nemusí správne načítať.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox alebo Safari na najnovšiu verziu a stránku potom obnovte.

Ak používate Windows 7, Windows 8 alebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusia ponúkať novú verziu. V takom prípade použite novšie zariadenie alebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Prohlížeč nebo jeho nastavení nejsou podporované.

Praktik.ai používá moderní webové technologie kvůli bezpečnosti, rychlosti a spolehlivému přihlašování. Tento prohlížeč je nepodporuje nebo blokuje JavaScript, proto se aplikace nemusí správně načíst.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox nebo Safari na nejnovější verzi a stránku potom obnovte.

Pokud používáte Windows 7, Windows 8 nebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusí nabízet novou verzi. V takovém případě použijte novější zařízení nebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Your browser or its settings are not supported.

Praktik.ai uses modern web technologies for security, speed, and reliable sign-in. This browser does not support them, or JavaScript is blocked, so the app may not load correctly.

Please update Chrome, Edge, Firefox, or Safari to the latest version and then reload this page.

If you use Windows 7, Windows 8, or Windows 8.1, Chrome and Edge may no longer offer a newer version. In that case, use a newer device or contact Praktik.ai support.

II SAB/Bk 21/26

Legal thesis

Log in to see the legal thesis

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi J. K. na prowadzenie postępowania przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Białymstoku w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia p o s t a n a w i a odrzucić skargę

Uzasadnienie

W piśmie z 29 stycznia 2026 r. (data wpływu do organu) J. K. – skarżący w niniejszej sprawie, zaskarżył do sądu administracyjnego przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Białymstoku w sprawie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia.

Organ w odpowiedz na skargę wniósł o jej oddalenie z powodu braku wniesienia ponaglenia.

W związku z powyższym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 18 lutego 2026 r. wezwano skarżącego do złożenia dowodu wniesienia do właściwego organu ponaglenia załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z 9 marca 2026 r. skarżący opisał okoliczności związane z jego stanem zdrowia i przedstawił kartę leczenia szpitalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skargę należało odrzucić ale z innego powodu niż wnioskuje organ.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wedle treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - dalej w skrócie "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 P.p.s.a. sąd - uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym

naruszeniem prawa (§ 1a).

Podkreślenia wymaga, że przed wniesieniem w sprawie niniejszej skargi z 29 stycznia 2026 r. na przewlekłość, organ rozstrzygnął już w przedmiocie wniosku skarżącego z 18 stycznia 2024 r. Z akt sprawy wynika, że organ w dniu 19 czerwca 2024 r. wydał decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia na poziomie 87 punktów. Skarżący w dniu 14 sierpnia 2024 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ w dniu 11 października 2024 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i ustalił poziom potrzeby wsparcia na poziomie 88 punktów. W dniu 22 października 2024 r. do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Białymstoku wpłynęło odwołanie J. K. na decyzję ustalająca poziom potrzeby wsparcia z 11 października 2024 r., które w dniu 28 października 2024 r. przekazano do Sądu Rejonowego w Białymstoku celem rozpoznania. Sąd Rejonowy w Białymstoku VI

Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 15 października 2025 r. wydał nieprawomocny wyrok w sprawie [...], w którym zmienił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Białymstoku z 19 czerwca 2024 r. w ten sposób, że ustalił

poziom potrzeby wsparcia J. K. wyrażony w wartości punktowej w skali 0-100 punktów na łącznie 96 punktów. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o

Niepełnosprawności od tego wyroku wniósł apelację do Sądu Okręgowego w Białymstoku.

Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z uchwałą NSA z 7 marca 2022 r., II OPS 1/21, skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

W związku z powyższym, wskazując, że skarżący wniósł skargę na przewlekłość organu już po wydaniu przez organ decyzji, a zatem już po zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie z powołanego wyżej wniosku, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi.

Mając na względzie powyższe sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Wyjaśnić przy tym należy, że w ocenie sądu, pismo skarżącego z 30 października 2025 r. złożone do Wojewody Podlaskiego z wnioskiem o pilne zakończenie postępowania i wypłatę należnych świadczeń można uznać za ponaglenie, które także zostało złożone po wydaniu decyzji ostatecznej, kończącej postępowanie przed organem administracji publicznej. Powyższy fakt jest jednak irrelewantny w odniesieniu do oceny dopuszczalności wniesionej skargi, a w konsekwencji konieczności jej odrzucenia. Sąd w pierwszej kolejności zobligowany jest ustalić fakt istnienia przesłanki zaskarżenia (dopuszczalności skargi na przewlekłość organu) w zakresie przedmiotowym, tzn. określenia czy od zaskarżonej formy działalności administracji publicznej (bezczynności, przewlekłego prowadzenia postępowania) przysługuje skarga objęta zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Jeżeli tak jak w rozpoznawanej sprawie, prowadzone postępowanie ulega zakończeniu przed wniesieniem skargi, to zachodzi

niedopuszczalność z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.), bowiem znika przedmiot kontroli sądu administracyjnego. W takim przypadku prowadzenie kontroli staje się niedopuszczalne, bo nie ma czego kontrolować. W konsekwencji ustalenie przez sąd, że w sprawie zachodzi niedopuszczalność skargi z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, czyni bezprzedmiotowym badanie przez sąd ewentualnego faktu wyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia, tj. wymogu przewidzianego w art. 52 § 1 w zw. z art. 53 § 2b P.p.s.a. (vide: wyrok NSA z 17 listopada 2020 r., II OSK 973/19, pub. CBOSA).