Prehliadač alebo jeho nastavenia nie sú podporované.

Praktik.ai používa moderné webové technológie kvôli bezpečnosti, rýchlosti a spoľahlivému prihlasovaniu. Tento prehliadač ich nepodporuje alebo blokuje JavaScript, preto sa aplikácia nemusí správne načítať.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox alebo Safari na najnovšiu verziu a stránku potom obnovte.

Ak používate Windows 7, Windows 8 alebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusia ponúkať novú verziu. V takom prípade použite novšie zariadenie alebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Prohlížeč nebo jeho nastavení nejsou podporované.

Praktik.ai používá moderní webové technologie kvůli bezpečnosti, rychlosti a spolehlivému přihlašování. Tento prohlížeč je nepodporuje nebo blokuje JavaScript, proto se aplikace nemusí správně načíst.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox nebo Safari na nejnovější verzi a stránku potom obnovte.

Pokud používáte Windows 7, Windows 8 nebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusí nabízet novou verzi. V takovém případě použijte novější zařízení nebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Your browser or its settings are not supported.

Praktik.ai uses modern web technologies for security, speed, and reliable sign-in. This browser does not support them, or JavaScript is blocked, so the app may not load correctly.

Please update Chrome, Edge, Firefox, or Safari to the latest version and then reload this page.

If you use Windows 7, Windows 8, or Windows 8.1, Chrome and Edge may no longer offer a newer version. In that case, use a newer device or contact Praktik.ai support.

III SAB/Po 72/26

Legal thesis

Log in to see the legal thesis

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 09 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi K. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prokuratora w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 10 grudnia 2025 r. (znak [...]), doręczoną skarżącemu w dniu 15 grudnia 2025 r., Prokurator odmówił K. W. udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie postępowania przygotowawczego w sprawie czynu popełnionego między majem, a sierpniem 2003 roku polegającego na ujawnieniu podczas kontroli wewnętrznej pojazdu należącego do firmy "[...]" świadczącej usługi na rzecz S. , nielegalnego wywozu przedmiotów z terenu zakładu zawartej w żądaniu z dnia 7 listopada 2025 r. (informacja publiczna przetworzona).

W dniu 17 grudnia 2025 r. K. W. wniósł skargę na bezczynność Prokuratora w przedmiocie udzielenia powyższej informacji publicznej. W sprawie brak złożonego ponaglenia.

Jak wskazuje skarżący w piśmie z dnia 27 lutego 2026 r. (k.48 akt sądowych) sprawa dotyczy Jego wniosku z dnia 7 listopada 2025 r. złożonego do Prokuratury o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek ten dotyczył udzielenia informacji z postępowania przygotowawczego w sprawie czynu popełnionego między majem, a sierpniem 2003 roku polegającego na ujawnieniu podczas kontroli wewnętrznej pojazdu należącego do firmy "[...]" świadczącej usługi na rzecz S. , nielegalnego wywozu przedmiotów z terenu zakładu, nadzorowanego przez Prokuraturę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), (powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.

Powyższy przepis jako podstawę odrzucenia skargi wskazuje, m.in. stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Z treści art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. wynika ponadto, że powaga rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). Konsekwencją faktu, że prawomocny wyrok korzysta z powagi rzeczy osądzonej jest natomiast to, że nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami. W takiej sytuacji zachodzi bowiem podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że bezspornym jest, iż sprawa niniejsza zainicjowana została skargą K. W. i dotyczyła Jego wniosku z 7 listopada 2025 r. udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie postępowania przygotowawczego w sprawie czynu popełnionego między majem, a sierpniem 2003 roku polegającego na ujawnieniu podczas kontroli wewnętrznej pojazdu należącego do firmy "[...]" świadczącej usługi na rzecz S. , nielegalnego wywozu przedmiotów z terenu zakładu, nadzorowanego przez Prokuraturę.

Stwierdzić należy, że wyrokiem z dnia 19 lutego 2026 r. sygn. akt III SAB/Po 39/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. W. w przedmiocie informacji publicznej objętej Jego wnioskiem z dnia 7 listopada 2025 r.

W związku z powyższym w niniejszej sprawie wystąpiła tożsamość przedmiotowa, gdyż obie skargi dotyczą bezczynności organu w rozpoznaniu tego samego wniosku z 7 listopada 2025 r. Nie ma również wątpliwości co do występującej tożsamości podmiotowej, bowiem skargę w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 19 lutego 2026 r. sygn. akt III SAB/Po 39/26 wniósł K. W., a zatem ta sama osoba, które złożyła skargę w niniejszej sprawie.

Powyższe, w ocenie Sądu przemawia za uznaniem, że z uwagi na wyrok z dnia 19 lutego 2026 r. sprawa objęta skargą jest w toku, kolejna skarga wniesiona na bezczynność Prokuratora w przedmiocie rozpoznania tego samego wniosku o udostępnienie informacji publicznej jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu.

Nadto należy zaznaczyć, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art.149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Po rozstrzygnięciu sprawy przez organ, nawet jeżeli rozstrzygnięcie to nastąpi po upływie terminu wyznaczonego w przepisach obowiązującego prawa, przewlekłość postępowania pozostaje stanem historycznym, czyli takim, który istniejąc w przeszłości, nie może być uznany w procedurze sądowoadministarcyjnej za nadal podlegający ocenie w kontekście celu tej procedury, tj. przeciwdziałania opieszałości organu w wydaniu rozstrzygnięcia, skoro organ wydał już takie rozstrzygnięcie. Za rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji należy przy tym uznać nie tyle samo wydanie aktu administracyjnego, ale jego uzewnętrznienie wobec stron postępowania w postaci jego doręczenia stronom ze skutkiem prawnym ostatecznego zakończenia postępowania administracyjnego. Samo wydanie aktu przez organ jest bowiem czynnością techniczną, która nabiera doniosłości prawnej w postaci rozstrzygnięcia sprawy dopiero w chwili, gdy zostanie skutecznie oświadczona stronom postępowania, jako kończąca tok postępowania.

W przedmiotowej sprawie w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 7 listopada 2025 r. wydano decyzję z dnia 10 grudnia 2025 r., którą odmówiono udostępnienia informacji publicznej. Skarżący odebrał tą decyzję w dniu 15 grudnia 2025 r., jeszcze przed wniesieniem skargi, a zatem również z tego powodu należało skargę odrzucić. Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art.149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. ( tak Uchwała NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, ONSAiWSA 2020, nr 6, poz.79).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i 6 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono w punkcie 2, na podstawie art.232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.