Prehliadač alebo jeho nastavenia nie sú podporované.

Praktik.ai používa moderné webové technológie kvôli bezpečnosti, rýchlosti a spoľahlivému prihlasovaniu. Tento prehliadač ich nepodporuje alebo blokuje JavaScript, preto sa aplikácia nemusí správne načítať.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox alebo Safari na najnovšiu verziu a stránku potom obnovte.

Ak používate Windows 7, Windows 8 alebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusia ponúkať novú verziu. V takom prípade použite novšie zariadenie alebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Prohlížeč nebo jeho nastavení nejsou podporované.

Praktik.ai používá moderní webové technologie kvůli bezpečnosti, rychlosti a spolehlivému přihlašování. Tento prohlížeč je nepodporuje nebo blokuje JavaScript, proto se aplikace nemusí správně načíst.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox nebo Safari na nejnovější verzi a stránku potom obnovte.

Pokud používáte Windows 7, Windows 8 nebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusí nabízet novou verzi. V takovém případě použijte novější zařízení nebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Your browser or its settings are not supported.

Praktik.ai uses modern web technologies for security, speed, and reliable sign-in. This browser does not support them, or JavaScript is blocked, so the app may not load correctly.

Please update Chrome, Edge, Firefox, or Safari to the latest version and then reload this page.

If you use Windows 7, Windows 8, or Windows 8.1, Chrome and Edge may no longer offer a newer version. In that case, use a newer device or contact Praktik.ai support.

I SA/Gl 38/26

Legal thesis

Log in to see the legal thesis

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow-Milczarek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 7 listopada 2025 r., nr 2401-IEE.7192.518.2025.9 UNP: 2401-25-277778 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić uiszczony wpis od skargi w kwocie 100,00 zł (słownie: sto złotych).

Uzasadnienie

Pismem z 10 grudnia 2025 r. K. C. (dalej: skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 21 stycznia 2026 r., pismem z 23 stycznia 2026 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi przez jej podpisanie w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka pocztowa zawierająca ww. wezwanie została doręczona (wydana) skarżącej przez operatora pocztowego 12 lutego 2026 r., po jej dwukrotnej awizacji przez tegoż operatora w dniach 28 stycznia 2026 r. i 5 lutego 2026 r.

Termin przewidziany na usunięcie braku formalnego skargi upłynął 18 lutego 2026 r.

W wyznaczonym terminie skarżąca nie uzupełnił braków skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - dalej jako: p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.

Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Szczególne uregulowanie w tym względzie zawiera art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono

w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (por. Hanna Knysiak -Molczyk [w:] T. Woś, H. Krysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Musi być więc własnoręczny z wyjątkiem, gdy pismo podpisuje osoba upoważniona przez stronę, która nie może się podpisać z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała.

W niniejszej sprawie skarga była niepodpisana, a zawierała jedynie wydrukowany "podpis". W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, który stanowi o tym, że podpis własnoręczny na piśmie procesowym nie może być zastąpiony podpisem sporządzonym na maszynie (jak np. w wypadku sporządzenia dokumentu techniką komputerową), ale też żadnym innym podpisem mechanicznym, np. faksymile bądź kserograficzną odbitką własnego podpisu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2024 r., sygn. akt II GZ 34/24, orzeczenie dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tego względu konieczne stało się wezwanie skarżącej do jej podpisania.

Z kolei przepis art. 73 § 1-4 p.p.s.a. stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 p.p.s.a. pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy.

Odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia nie zmienia skutków procesowych zaistniałego domniemania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt II FZ 942/12, z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt II FZ 40/13, z dnia 27 września 2013 r. sygn. akt II OZ 810/13; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Również wtedy, gdy adresat odbierze przesyłkę już po 14 dniach przepis art. 73 p.p.s.a. w dalszym ciągu będzie miał zastosowanie, a wynikające z tego przepisu domniemanie nie przestanie odnosić skutków prawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt I FZ 188/10). Innymi słowy późniejsze odebranie na żądanie strony pisma po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a., na skutek bezprawnego jego przetrzymywania przez operatora pocztowego, nie obala doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a. (por. B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz do art. 73, teza 2).

W oparciu o znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie odbioru przesyłki

z 23 stycznia 2026 r. oraz pismo operatora pocztowego z 25 marca 2026 r. Sąd ustalił, że przesyłka pocztowa zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego skargi była dwukrotnie awizowana, wpierw 28 stycznia 2026 r., a następnie 5 lutego 2026 r., po czym została wydana przez operatora pocztowego skarżącej 12 lutego 2026 r. Doręczający pozostawił zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki w skrzynce pocztowej adresata. Sąd wskazuje przy tym, że nie znalazł podstaw do zakwestionowania treści potwierdzenia odbioru ww. przesyłki.

W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest już bowiem pogląd, że dane ze zwrotnego potwierdzenia odbioru korzystają z domniemania prawdziwości informacji tam zawartych bowiem samo zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym (zob. postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2024 r. sygn. akt II OZ 298/24).

W świetle omówionej wyżej regulacji, wyrażonej w art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjąć należało, że skutek doręczenia wzmiankowanej przesyłki nastąpił 11 lutego 2025 r., gdyż z tym dniem upłynął czternastodniowy okres liczony od daty pierwszej awizacji (28 stycznia 2026 r.), w którym możliwe było prawidłowe doręczenie skarżącej ww. przesyłki pocztowej. W konsekwencji niezbędnym stało się stwierdzenie, że termin, do którego skarżąca mogła usunąć brak formalny skargi upływał 18 lutego 2025 r. (środa). Skarżąca nie wykonała wezwania.

W konsekwencji zaistniałych okoliczności stwierdzić przyszło, że skarga obarczona była brakiem formalnym, co uniemożliwiło nadanie jej dalszego prawidłowego biegu. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.

O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi (punkt drugi sentencji postanowienia) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.