Prehliadač alebo jeho nastavenia nie sú podporované.

Praktik.ai používa moderné webové technológie kvôli bezpečnosti, rýchlosti a spoľahlivému prihlasovaniu. Tento prehliadač ich nepodporuje alebo blokuje JavaScript, preto sa aplikácia nemusí správne načítať.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox alebo Safari na najnovšiu verziu a stránku potom obnovte.

Ak používate Windows 7, Windows 8 alebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusia ponúkať novú verziu. V takom prípade použite novšie zariadenie alebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Prohlížeč nebo jeho nastavení nejsou podporované.

Praktik.ai používá moderní webové technologie kvůli bezpečnosti, rychlosti a spolehlivému přihlašování. Tento prohlížeč je nepodporuje nebo blokuje JavaScript, proto se aplikace nemusí správně načíst.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox nebo Safari na nejnovější verzi a stránku potom obnovte.

Pokud používáte Windows 7, Windows 8 nebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusí nabízet novou verzi. V takovém případě použijte novější zařízení nebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Your browser or its settings are not supported.

Praktik.ai uses modern web technologies for security, speed, and reliable sign-in. This browser does not support them, or JavaScript is blocked, so the app may not load correctly.

Please update Chrome, Edge, Firefox, or Safari to the latest version and then reload this page.

If you use Windows 7, Windows 8, or Windows 8.1, Chrome and Edge may no longer offer a newer version. In that case, use a newer device or contact Praktik.ai support.

Ts 20/25

27/B/2026

POSTANOWIENIE

z dnia 17 września 2025 r.

Sygn. akt Ts 20/25

postanawia:

odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 stycznia 2025 r. (data wniesienia) adwokat M.W. (dalej: skarżąca), działająca we własnym imieniu, wystąpiła z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia, sformułowanym na tle następującej sprawy.

Wyrokiem z 12 lipca 2019 r. (sygn. akt […]) Sąd Okręgowy w W. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz skarżącej wynagrodzenie tytułem pomocy prawnej pełnionej z urzędu kształtując wysokość tej pomocy w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18).

Trybunał Konstytucyjny 27 lutego 2024 r. wydał wyrok w sprawie o sygnaturze SK 90/22 (OTK ZU A/2024, poz. 30), którym uznał przepisy powyższego rozporządzenia za niezgodne z Konstytucją. Skarżąca wystąpiła zatem o uzupełnienie rozstrzygnięcia o kosztach zawartego w wyroku Sądu Okręgowego w W. z 12 lipca 2019 r. przez przyznanie od Skarbu Państwa dodatkowego wynagrodzenia.

Postanowieniem Sądu Okręgowego w W. z 2 września 2024 r. (sygn. akt […]) skarżącej odmówiono uzupełnienia rozstrzygnięcia o kosztach obrony z urzędu poprzez przyznanie dodatkowego wynagrodzenia. Skarżąca złożyła na to postanowienie zażalenie. Postanowieniem Sądu Okręgowego w W. VI Wydział Karny Odwoławczy z 23 września 2024 r. (sygn. akt […]) utrzymano w mocy zaskarżone orzeczenie, uzasadniając, że wniosku nie można uwzględnić, gdyż został złożony po upływie trzech lat od daty wydania pierwotnego rozstrzygnięcia w sprawie, a zatem po dacie przedawnienia roszczenia, które nastąpiło 13 lipca 2023 r.

Postanowienie Sądu Okręgowego w W. z 23 września 2024 r. (sygn. akt […]), wskazane przez skarżącą jako ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie, zostało jej doręczone 2 października 2024 r.

Skarżąca wniosła o uznanie art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123) za niezgodny z art. 190 ust. 4 Konstytucji w ten sposób, że ogranicza możliwość uzupełnienia wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu do orzeczeń wydanych w okresie 3 lat poprzedzających wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 lutego 2024 r., sygn. SK 90/22. Zdaniem skarżącej, w ten sposób zaskarżony przepis narusza również art. 2 Konstytucji, a także art. 64 ust. 3 Konstytucji, wprowadzając ograniczenie naruszające istotne prawo własności. Skarżąca przytoczyła, jako wzorzec kontroli, art. 31 ust. 2 Konstytucji, argumentując, że zaskarżony przepis wprowadza zróżnicowanie sytuacji prawnej nieuzasadnione przepisami prawa.

Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 28 stycznia 2025 r. (doręczonym skarżącej 17 lutego 2025 r.) skarżącą wezwano do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: 1) złożenie jednego odpisu skargi konstytucyjnej; 2) doręczenie odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem wyroków, decyzji lub innych rozstrzygnięć (wraz z uzasadnieniami) potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej, (wraz z czterema kopiami), w szczególności postanowień: a) Sądu Okręgowego w W. z 2 września 2024 r. (sygn. akt […]), b) Sądu Okręgowego w W. z 23 września 2024 r. (sygn. akt […]); 3) udokumentowanie daty doręczenia skarżącej ostatecznego orzeczenia wraz z czterema kopiami; 4) poinformowanie, czy od wskazanego w skardze konstytucyjnej ostatecznego orzeczenia został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia (wraz z czterema kopiami).

W odpowiedzi na powyższe zarządzenie 24 lutego 2025 r. (data wniesienia) skarżąca skierowała do Trybunału pismo, które nie zostało podpisane.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

1. Na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 61 ust. 4 u.o.t.p.TK Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, jeżeli skarga nie spełnia wymogów określonych w ustawie i usunięcie jej braków nie jest możliwe, gdy braki te nie zostały usunięte w terminie albo gdy skarga jest oczywiście bezzasadna.

2. Trybunał Konstytucyjny stwierdził niedopuszczalność nadania dalszego biegu niniejszej skardze konstytucyjnej z uwagi na przekroczenie terminu jej wniesienia. określonego w u.o.t.p.TK. Postanowienie Sądu Okręgowego w W. z 23 września 2024 r. (sygn. akt […]), wskazane przez skarżącą jako ostateczne rozstrzygnięcie w jej sprawie, zostało jej doręczone 2 października 2024 r., a więc termin wniesienia skargi konstytucyjnej rozpoczął bieg od tej daty. Zgodnie z art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK skarga konstytucyjna może być wniesiona po wyczerpaniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu 3 miesięcy od dnia doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. Skarżąca wniosła skargę 3 stycznia 2025 r., a zatem z przekroczeniem terminu określonego w u.o.t.p.TK.

Okoliczność ta – w myśl art. 61 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK – stanowi samodzielną podstawę odmowy nadania analizowanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

3. Wniesienie skargi konstytucyjnej uwarunkowane jest spełnieniem przez skarżącego przesłanek określonych w art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 53 u.o.t.p.TK, których niedochowanie uniemożliwia nadanie skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Należy także zauważyć, że zarówno skarga konstytucyjna, jak i każde pismo składane w toku postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, muszą spełniać wymagania dotyczące pisma procesowego (art. 53 u.o.t.p.TK w związku z art. 126 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego [Dz. U. z 2024 r. poz. 1568]). Oznacza to, że powinno zawierać m.in. podpis pełnomocnika lub skarżącego, gdy spełnia on wymogi określone w art. 44 ust. 1 in fine u.o.t.p.TK. W doktrynie prawa cywilnego nie budzi wątpliwości, że dyrektywy językowe i funkcja nadana podpisowi wymagają, aby wskazywał on autora i dane, które go indywidualizują. Funkcję indywidualizującą pełni głównie nazwisko – podpis zatem powinien zawierać imię i nazwisko lub co najmniej nazwisko podpisującego, w sposób niekoniecznie czytelny, z możliwością opuszczenia kilku liter, lecz charakterystyczny dla osoby podpisanej (postanowienie z 1 lipca 2008 r., sygn. Ts 270/07, OTK ZU 1/B/2009, poz. 39). Niepodpisane pismo nie powoduje skutków prawnych związanych z jego wniesieniem. Okoliczność ta stanowi – w myśl art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p.TK – kolejną samodzielną podstawę odmowy nadania analizowanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 i 2 w związku z art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.

POUCZENIE

Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącej przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na niniejsze postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.