Prehliadač alebo jeho nastavenia nie sú podporované.

Praktik.ai používa moderné webové technológie kvôli bezpečnosti, rýchlosti a spoľahlivému prihlasovaniu. Tento prehliadač ich nepodporuje alebo blokuje JavaScript, preto sa aplikácia nemusí správne načítať.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox alebo Safari na najnovšiu verziu a stránku potom obnovte.

Ak používate Windows 7, Windows 8 alebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusia ponúkať novú verziu. V takom prípade použite novšie zariadenie alebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Prohlížeč nebo jeho nastavení nejsou podporované.

Praktik.ai používá moderní webové technologie kvůli bezpečnosti, rychlosti a spolehlivému přihlašování. Tento prohlížeč je nepodporuje nebo blokuje JavaScript, proto se aplikace nemusí správně načíst.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox nebo Safari na nejnovější verzi a stránku potom obnovte.

Pokud používáte Windows 7, Windows 8 nebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusí nabízet novou verzi. V takovém případě použijte novější zařízení nebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Your browser or its settings are not supported.

Praktik.ai uses modern web technologies for security, speed, and reliable sign-in. This browser does not support them, or JavaScript is blocked, so the app may not load correctly.

Please update Chrome, Edge, Firefox, or Safari to the latest version and then reload this page.

If you use Windows 7, Windows 8, or Windows 8.1, Chrome and Edge may no longer offer a newer version. In that case, use a newer device or contact Praktik.ai support.

II KK 46/26

POSTANOWIENIE

Dnia 18 marca 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jerzy Grubba

na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.

po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026r.

w sprawie T.L.

skazanego za przestępstwo z art. 286§1 k.k. w zb. z art. 270§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. i inne

z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 7 maja 2025r., sygn. akt VI Ka 415/24, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2020r., sygn. akt IV K 373/15

postanowił:

1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,

2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. I.Ł. – Kancelaria Adwokacka w W. – kwotę 885,60 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych i 60/100), w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia dla obrońcy wyznaczonego z urzędu za sporządzenie i wniesienie kasacji,

3. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu oczywistym.

W pierwszych dwóch jej zarzutach wskazano na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 286§1 k.k. oraz art. 270§1 k.k., jak również art. 8§1 k.k.s., w trzecim zaś na naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 41§1 k.p.k. w zw. z art. 42§1 k.p.k. oraz art. 41a k.p.k.

Odnosząc się do pierwszych dwóch zarzutów należy w pierwszej kolejności zauważyć, że zmiana orzeczenia Sądu Rejonowego dokonana, na skutek apelacji oskarżonego, przez Sąd Odwoławczy, dotyczyła nie tyle zmiany kwalifikacji czynów przypisanych skazanemu, ile, w wyniku zastosowania art. 8§1 k.k.s., wyodrębnienia z czynów przypisanych T.L., rozumianych jako oddzielne zdarzenia historyczne, dwóch czynów zabronionych, za które winien on ponieść odpowiedzialność odrębnie na podstawie przepisów Kodeksu karnego skarbowego i przepisów Kodeksu karnego.

Prawidłowe więc jest, z punktu widzenia czysto konstrukcyjnego, sformułowanie w kasacji zarzutu naruszenia art. 8§1 k.k.s. Rzecz jednak w tym, że zastosowanie tego przepisu było w niniejszym postępowaniu zabiegiem koniecznym i ze wszech miar prawidłowym.

W uzasadnieniu kasacji obrońca wskazała na potrzebę zastosowania w przedmiotowej sprawie zasad wyłączających wielość ocen. Art. 8§1 k.k.s. reguluje bowiem tzw. zbieg idealny przepisów i odnosi się do sytuacji, w której przepisy ustawy karnej skarbowej pozostają w zbiegu rzeczywistym, a więc gdy nie zachodzi między nimi zbieg pomijalny. Porównanie natomiast treści art. 76§1 k.k.s. oraz art. 286§1 k.k. prowadzi do wniosku, że ww. przepis ustawy karnoskarbowej stanowi lex specialis w stosunku do przepisu penalizującego przestępstwo oszustwa. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przytoczyła fragment uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003r., sygn. WA 69/02.

Rzecz jednak w tym, że zacytowane orzeczenie nie odnosi się do problematyki art. 8§1 k.k.s. Tę rozstrzyga natomiast inne orzeczenie Sądu Najwyższego, a mianowicie uchwała wydana w składzie 7 sędziów SN w dniu 24 stycznia 2013r., I KZP 19/12, w której stwierdzono, że „reguły wyłączania wielości ocen mają zastosowanie jedynie w wypadku zbiegu przepisów ustawy, natomiast nie stosuje się ich w razie idealnego zbiegu czynów zabronionych, o którym mowa w art. 8§1 k.k.s.”.

Do problematyki tej odnosi się również postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2013r., I KZP 21/12, w którym zajęto podobne stanowisko – „w przypadku stosowania konstrukcji tzw. idealnego zbiegu czynów zabronionych, o którym mowa w art. 8§1 k.k.s., reguły wyłączania wielości ocen mogą służyć do redukcji kwalifikacji prawnej w ramach normatywnej analizy przeprowadzonej odrębnie dla poszczególnych deliktów (skarbowego i powszechnego) objętych tym zbiegiem, natomiast nie mają już zastosowania do obu kwalifikacji prawnych jako całości. Inaczej rzecz ujmując: reguły wyłączania wielości ocen mają zastosowanie jedynie w wypadku zbiegu przepisów ustawy, natomiast nie stosuje się ich w razie idealnego zbiegu czynów zabronionych, o którym mowa w art. 8§1 k.k.s. Powyższe w konsekwencji oznacza, że wykluczone jest, aby przepis Kodeksu karnego skarbowego mógł wyprzeć na zasadzie specjalności lub konsumpcji przepis Kodeksu karnego albo odwrotnie”.

Zgodnie z powyższym należało dokonać niezależnej oceny zachowania skazanego T.L. na gruncie przepisów prawa karnego powszechnego i prawa karnoskarbowego, czemu Sąd Odwoławczy w pełni sprostał.

Przechodząc do trzeciego z zarzutów kasacji, dotyczącego niewłaściwej obsady Sądu Odwoławczego, należało stwierdzić, że również ten zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie.

Złożone w sprawie wnioski o wyłączenie Sędziów, w tym przede wszystkim sędzi X.Y., zostały prawidłowo rozpoznane, a argumentacja zawarta w orzeczeniach ich dotyczących jawi się jako rzeczowa. Sądy uwzględniły wszelkie okoliczności zawarte we wnioskach i w sposób konstruktywny się do nich odniosły. W postanowieniu z dnia 31 marca 2025r. (k. 225) zwrócono ponadto uwagę na wręcz próbę wykreowania konfliktu przez T.L. z ww. Sędzią w celu wymuszenia na Sądzie zmiany składu rozpoznającego sprawę. Sąd wydający to orzeczenie miał już wiedzę o złożonym prywatnym akcie oskarżenia, datowanym na luty 2025r., a także o kwestiach związanych z reprezentowaniem Sądu Okręgowego w sprawie z powództwa skazanego o zapłatę przeciwko Skarbowi Państwa przez ww. Sędzię z uwagi na pełnioną przez nią funkcję Prezesa Sądu.

W omawianej przestrzeni należy mieć na względzie, że uchwałą z dnia 2 grudnia 2025r. Sąd Najwyższy odmówił zezwolenia na pociągnięcie sędzi Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie X.Y. do odpowiedzialności karnej za czyny z art. 212§1 k.k. i art. 216§1 k.k., zaś na dzień 15 kwietnia 2026r. w Sądzie Rejonowym dla Warszawy Pragi – Południa w Warszawie wyznaczono posiedzenie w przedmiocie rozważenia celowości umorzenia postępowania wobec ww. sędzi w sprawie III K 134/25.

Niezrozumiałe są zastrzeżenia skarżącej dotyczące rozstrzygnięcia wniosku skazanego z dnia 5 lutego 2025r. Analiza tego wniosku oraz treści wniosku z dnia 22 stycznia 2025r. prowadzi do konkluzji, że w istocie zostały one oparte na tych samych podstawach faktycznych. Pierwszy wniosek dotyczył kwestii złożenia pozwu przeciwko Skarbowi Państwa przez T.L. i konfliktu interesów w związku z występowaniem sędzi X.Y. w sprawie z uwagi na pełnienie przez nią funkcji […] Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie, a także zgłoszenie jej jako świadka w tej sprawie i udzielenie przez nią odpowiedzi – jako Prezesa Sądu Okręgowego – na wezwanie do zapłaty z tytułu odszkodowania. Wniosek z dnia 5 lutego 2025r. dotyczy tych samych okoliczności, z tą różnicą, że sprawa z pozwu T.L. znajdowała się już na dalszym etapie procedowania (k. 190-191). Tym samym pozostawienie drugiego z tych wniosków bez rozpoznania było działaniem prawidłowym.

Mając wszystko powyższe na względzie należało dojść do wniosku, że autorka kasacji nie wykazała, by Sąd Odwoławczy dopuścił się uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.

Konsekwencją powyższych wniosków było uznanie kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym.

Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. Obrońcy wyznaczonemu z urzędu przyznano natomiast wynagrodzenie według norm przypisanych.

[WB]

[a.ł]

‎