Prehliadač alebo jeho nastavenia nie sú podporované.

Praktik.ai používa moderné webové technológie kvôli bezpečnosti, rýchlosti a spoľahlivému prihlasovaniu. Tento prehliadač ich nepodporuje alebo blokuje JavaScript, preto sa aplikácia nemusí správne načítať.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox alebo Safari na najnovšiu verziu a stránku potom obnovte.

Ak používate Windows 7, Windows 8 alebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusia ponúkať novú verziu. V takom prípade použite novšie zariadenie alebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Prohlížeč nebo jeho nastavení nejsou podporované.

Praktik.ai používá moderní webové technologie kvůli bezpečnosti, rychlosti a spolehlivému přihlašování. Tento prohlížeč je nepodporuje nebo blokuje JavaScript, proto se aplikace nemusí správně načíst.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox nebo Safari na nejnovější verzi a stránku potom obnovte.

Pokud používáte Windows 7, Windows 8 nebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusí nabízet novou verzi. V takovém případě použijte novější zařízení nebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Your browser or its settings are not supported.

Praktik.ai uses modern web technologies for security, speed, and reliable sign-in. This browser does not support them, or JavaScript is blocked, so the app may not load correctly.

Please update Chrome, Edge, Firefox, or Safari to the latest version and then reload this page.

If you use Windows 7, Windows 8, or Windows 8.1, Chrome and Edge may no longer offer a newer version. In that case, use a newer device or contact Praktik.ai support.

I KZ 14/26

POSTANOWIENIE

Dnia 18 marca 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Artymiuk

w sprawie P.Ł.

skazanego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 18 marca 2026 r.

zażalenia obrońcy skazanego

na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Karnego – Odwoławczego Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2026 r., sygn. akt IV WKK 64/25, o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 16 lipca 2025 r., sygn. akt IV Ka 560/25,

na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.

postanowił

utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 lipca 2025 r., sygn. akt IV Ka 560/25, Sąd Okręgowy w Poznaniu utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Środzie Wielkopolskiej z dnia 7 marca 2025 r., sygn. akt II K 709/24, którym to wyrokiem P.Ł. skazany został za czyny z art. 286 § 1 k.k., popełnione w warunkach ciągu przestępstw określonego w art. 91 § 1 k.k., na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres próby 2 lat.

Kasację od tego wyroku wniosła obrońca skazanego podnosząc w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 286 § 1 k.k. (pkt. 1 i 2 kasacji) oraz art. 91 § 1 k.k. (pkt 3 kasacji).

W oparciu o te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie wyroków sądów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Zarządzeniem z dnia 20 stycznia 2026 r., sygn. akt IV WKK 64/25, Przewodniczący Wydziału IV Karnego – Odwoławczego Sądu Okręgowego w Poznaniu odmówił przyjęcia tej kasacji stwierdzając, że jest ona niedopuszczalna z mocy ustawy, ponieważ wobec skazanego orzeczono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a w kasacji nie wskazano istnienia uchybienia przewidzianego w art. 439 k.p.k.

Zarządzenie to zaskarżyła obrońca skazanego. W złożonym zażaleniu zarzuciła „rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku przez naruszenie art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. poprzez błędne uznanie, że udział obrońcy nie był obowiązkowy w rozprawie przed Sądem Okręgowym oraz błędne przyjęcie, że w sprawie nie zachodziły przesłanki obrony obligatoryjnej, a w konsekwencji przeprowadzenie rozprawy i wydanie wyroku pod nieobecność obrońcy oskarżonego”. W konkluzji wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego zarządzenia Sądu Okręgowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie obrońcy jest niezasadne i to w sposób oczywisty.

Z przepisu art. 523 § 2 k.p.k. wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że kasacja na korzyść może być wniesiona jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.

Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 523 § 4 pkt 1 i 2 k.p.k. Zgodnie z tą regulacją, ograniczenie z § 2 art. 523 k.p.k. nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz w wypadku określonym w art. 521 k.p.k., a więc kasacji podmiotów szczególnych.

Bezspornym jest, że P.Ł. skazany został na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a w samej kasacji zarzut wystąpienia jakiegokolwiek uchybienia z art. 439 k.p.k. nie został podniesiony, ponieważ wskazano w niej wyłącznie na naruszenie przepisów prawa materialnego.

Żadnego znaczenia nie ma w związku z tym formułowane obecnie w zażaleniu twierdzenie o naruszeniu na etapie postępowania odwoławczego art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k., co w zamyśle skarżącej miało niewątpliwie świadczyć o wystąpieniu w toku tego postępowania bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. Nie jest to – po pierwsze – zarzut skierowany przeciwko wydanemu zarządzeniu o odmowie przyjęcia kasacji, a to przecież ta decyzja procesowa a nie wyrok Sądu odwoławczego są przedmiotem kontroli Sądu Najwyższego.

Po drugie, taki zarzut powinien być – niezależnie od jego zasadności lub niezasadności – postawiony w samej kasacji, co przecież wobec jednoznacznej treści nadzwyczajnego środka zaskarżenia nie miało miejsca.

Z tych względów zarządzenie Przewodniczącego Wydziału, stwierdzające niedopuszczalność z mocy z mocy ustawy tak sformułowanej kasacji, jest jak najbardziej prawidłowe i znajduje podstawę prawną w przepisach art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k.

[WB]

[a.ł]

‎