Prehliadač alebo jeho nastavenia nie sú podporované.

Praktik.ai používa moderné webové technológie kvôli bezpečnosti, rýchlosti a spoľahlivému prihlasovaniu. Tento prehliadač ich nepodporuje alebo blokuje JavaScript, preto sa aplikácia nemusí správne načítať.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox alebo Safari na najnovšiu verziu a stránku potom obnovte.

Ak používate Windows 7, Windows 8 alebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusia ponúkať novú verziu. V takom prípade použite novšie zariadenie alebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Prohlížeč nebo jeho nastavení nejsou podporované.

Praktik.ai používá moderní webové technologie kvůli bezpečnosti, rychlosti a spolehlivému přihlašování. Tento prohlížeč je nepodporuje nebo blokuje JavaScript, proto se aplikace nemusí správně načíst.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox nebo Safari na nejnovější verzi a stránku potom obnovte.

Pokud používáte Windows 7, Windows 8 nebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusí nabízet novou verzi. V takovém případě použijte novější zařízení nebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Your browser or its settings are not supported.

Praktik.ai uses modern web technologies for security, speed, and reliable sign-in. This browser does not support them, or JavaScript is blocked, so the app may not load correctly.

Please update Chrome, Edge, Firefox, or Safari to the latest version and then reload this page.

If you use Windows 7, Windows 8, or Windows 8.1, Chrome and Edge may no longer offer a newer version. In that case, use a newer device or contact Praktik.ai support.

I CSK 1189/24

POSTANOWIENIE

11 marca 2026 r.

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

SSN Dariusz Pawłyszcze

na posiedzeniu niejawnym 11 marca 2026 r. w Warszawie‎w sprawie z wniosku K.G. i K.G.1‎z udziałem D.K., K.K., J.L., D.M., R.Z. i T.M.‎o ustalenie granicy,‎na skutek skargi kasacyjnej K.G. i K.G.1‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Łomży z 19 października 2023 r., I Ca 399/22,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

(G.G.)

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 19 września 2022 r., I Ns 195/21, Sąd Rejonowy w Grajewie ustalił granicę między nieruchomościami.

Na skutek apelacji współwłaścicieli jednej z tych nieruchomości Sąd Okręgowy w Łomży, postanowieniem zaskarżonym skarga kasacyjną, zmienił postanowienie Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że w opisie granicy dodał opis odcinka pominiętego przez Sąd Rejonowy, lecz samą apelację oddalił. W obydwu postanowieniach (w pierwszej i w drugiej instancji) apelujący zostali oznaczeni jako wnioskodawcy.

Apelujący zarzucili w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 321 § 1 w zw. z art. 609 § 1 i art.13 § 2 k.p.c. przez przyjęcie, że współwłaściciele pozostałych dwóch nieruchomości objętych rozgraniczeniem zasiedzieli przygraniczny pas gruntu, chociaż nie złożyli wniosku o zasiedzenie i nie podnieśli zarzutu zasiedzenia;

2) art. 506 k.p.c. w zw. z art. 34 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (p.g.k.) przez przyjęcie, że jedna ze współwłaścicielek pozostałych nieruchomości nie jest wnioskodawcą, chociaż to ona żądała przekazania sprawy sądowi;

i wnieśli o przyjęcie skargi do rozpoznania ze względu na jej oczywistą zasadność w zakresie obu zarzutów kasacyjnych.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

1.Skarżący nie podważają tezy, że ustalenie granicy według stanu prawnego (art. 153 k.c.) może uwzględniać zmianę tego stanu w stosunku do pierwotnego na skutek zasiedzenia. Skarżący zarzucają, że w postępowaniu o rozgraniczenie zasiedzenie może być przesłanką uwzględnianą przy ustalaniu stanu prawnego tylko w przypadku podniesienia takiego zarzutu przez posiadacza sąsiedniego pasa gruntu.

Teza skarżących nie jest oczywista. Orzeczenia, w których Sąd Najwyższy wypowiadał się w przedmiocie wpływu zasiedzenia na ustalenie granicy prawnej, dotyczą niemal wyłącznie spraw, w których zarzut zasiedzenia był podnoszony. Niemiej jednak zdarzały się orzeczenia dotyczące spraw, w których sąd drugiej instancji z urzędu uwzględniał zasiedzenie jako przesłankę ustalenia przebiegu granicy, a Sąd Najwyższy akceptował tę tezę (np. postanowienia z 2 lutego 2024 r., I CSK 6953/22, i z 9 stycznia 2020 r., III CSK 214/19). Sam fakt wydania tych orzeczeń, przy braku podstaw do uznania ich za odosobnione odstępstwa od powszechnie akceptowanej linii przeciwnej, nie pozwala na uznanie skargi kasacyjnej za oczywiście uzasadnioną z tej przyczyny.

2.Administracyjne postępowanie rozgraniczeniowe może zostać wszczęte z urzędu lub na wniosek (art. 30 ust. 1 p.g.k.). Właściciel niezadowolony z decyzji administracyjnej może żądać przekazania sprawy sądowi (art. 33 ust. 3 p.g.k.). W praktyce sądowej jako wnioskodawcę w postępowaniu nieprocesowym wymienia się wówczas albo osobę, o której mowa w art. 33 ust. 3 p.g.k., albo osobę, która wniosła o rozgraniczenie do organu administracyjnego. Właściwa jest ta druga praktyka, ponieważ w obu postępowaniach (administracyjnym i sądowym) wnioskodawcą jest wówczas ta sama osoba, a postępowaniem nieprocesowym wszczętym z urzędu jest tylko postępowanie wszczęte z urzędu przez organ i przekazane sądowi na podstawie art. 33 ust. 3 lub art. 34 ust. 2 p.g.k. Natomiast postępowanie administracyjne, wszczęte na wniosek strony i przekazane sądowi z urzędu na podstawie art. 34 ust. 2 p.g.k., jest postępowaniem nieprocesowym prowadzonym na wniosek.

Przede wszystkim zagadnienie oznaczenia przez sąd jako wnioskodawcy jednego lub kilku uczestników postępowania o ustalenie granicy nie ma znaczenia prawnego. Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym, stanowiące o uczestnikach, dotyczą wszystkich uczestników postępowania, w tym wnioskodawcy. Wyróżnienie wnioskodawcy z kręgu uczestników służy jedynie redakcji sentencji postanowienia (art. 325 k.p.c.) oraz ułatwia pisanie uzasadnień orzeczeń. W sprawach wszczynanych tylko na wniosek sąd bada legitymację tylko wnioskodawcy (mogą istnieć uczestnicy, którzy są zainteresowani w sprawie, lecz którym nie przysługuje legitymacja do złożenia wniosku), jednak zagadnienie legitymacji nie dotyczy postępowania rozgraniczeniowego, które może zostać wszczęte także z urzędu. Zatem nieoznaczenie w postanowieniach sądów meriti jako wnioskodawcy uczestniczki, której żądanie spowodowało przekazanie sprawy sądowi, nie miało znaczenia. Skarżący nie wskazali, w jaki sposób to rzekome uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

3.Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy oddalił wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Dariusz Pawłyszcze‎

(G.G.)

[SOP]