Prehliadač alebo jeho nastavenia nie sú podporované.

Praktik.ai používa moderné webové technológie kvôli bezpečnosti, rýchlosti a spoľahlivému prihlasovaniu. Tento prehliadač ich nepodporuje alebo blokuje JavaScript, preto sa aplikácia nemusí správne načítať.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox alebo Safari na najnovšiu verziu a stránku potom obnovte.

Ak používate Windows 7, Windows 8 alebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusia ponúkať novú verziu. V takom prípade použite novšie zariadenie alebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Prohlížeč nebo jeho nastavení nejsou podporované.

Praktik.ai používá moderní webové technologie kvůli bezpečnosti, rychlosti a spolehlivému přihlašování. Tento prohlížeč je nepodporuje nebo blokuje JavaScript, proto se aplikace nemusí správně načíst.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox nebo Safari na nejnovější verzi a stránku potom obnovte.

Pokud používáte Windows 7, Windows 8 nebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusí nabízet novou verzi. V takovém případě použijte novější zařízení nebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Your browser or its settings are not supported.

Praktik.ai uses modern web technologies for security, speed, and reliable sign-in. This browser does not support them, or JavaScript is blocked, so the app may not load correctly.

Please update Chrome, Edge, Firefox, or Safari to the latest version and then reload this page.

If you use Windows 7, Windows 8, or Windows 8.1, Chrome and Edge may no longer offer a newer version. In that case, use a newer device or contact Praktik.ai support.

III KK 18/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 marca 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Dziergawka

w sprawie B.K.,

ukaranego za czyn z art. 94 § 1 i 2 k.w.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.,

na posiedzeniu w dniu 11 marca 2026 r.,

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść

od wyroku Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim

z dnia 7 listopada 2025 r., sygn. akt IV Ka 492/25

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Międzyrzeczu

z dnia 20 sierpnia 2025 roku, sygn. akt II W 216/25

uchyla wyrok w zaskarżonej części i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

B.K. został oskarżony o to, że:

1.w dniu 12 kwietnia 2025 roku o godz. 17:00 na drodze publicznej relacji G.-S., woj. […], gmina P., prowadził pojazd mechaniczny - motocykl marki A. o pojemności 250 cm3 nie posiadając do tego uprawnienia, tj. o wykroczenie z art. 94 § 1 k.w.,

2.w tym samym miejscu i czasie prowadził pojazd mechaniczny - motocykl marki A. o pojemności 250 cm3 pomimo braku dopuszczenia go do ruchu na drodze publicznej, tj. o wykroczenie z art. 94 § 2 k.w.,

3.w tym samym miejscu i czasie prowadził pojazd mechaniczny - motocykl marki A. o pojemności 250 cm3, który jest niesprawny technicznie, tj. o wykroczenie z art. 97 k.w.

Sąd Rejonowy w Międzyrzeczu wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2025 r., sygn. akt II W 216/25 w granicach obwinienia wyznaczonych zarzutami ujętymi w części wstępnej wyroku B.K. uznał za winnego tego, że 12 kwietnia 2025 r. około 17:00 na drodze publicznej z G. do S. prowadził, pomimo braku dopuszczenia do ruchu, motocykl marki A., o pojemności skokowej silnika wynoszącej 250 cm3, nie mając do tego uprawnienia, to jest wykroczenia z art. 94 § 1 i 2 k.w., za które na podstawie art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w. wymierzył B.K. 2000 (dwa tysiące) zł grzywny (pkt I). Ponadto sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych (pkt II) oraz o kosztach sądowych (pkt III).

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionego.

Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 7 listopada 2025 r., sygn. akt IV Ka 492/25 zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że orzeczoną w pkt I karę grzywny złagodził do 1200 (jednego tysiąca dwustu) zł (pkt I.1), w zakresie pkt II części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku ustalił, iż orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych dotyczy pojazdów, do kierowania którymi uprawnia prawo jazdy kategorii AM, A1, A2 i A (pkt I.2). W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (pkt II) i orzekł o kosztach sądowych (pkt III).

Kasację na niekorzyść obwinionego od wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim wniósł Prokurator Generalny, który zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 94 § 1 k.w., polegające na obniżeniu orzeczonej przez Sąd Rejonowy wobec B.K. za popełnienie przypisanego mu wykroczenia z art. 94 § 1 k.w. kary grzywny do 1 200 zł, tj. poniżej dolnej granicy określonej treścią wskazanego przepisu prawa materialnego, stanowiącego, że kara grzywny nie może być niższa niż 1 500 zł.

Skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gorzowie Wielkopolskim w postępowaniu odwoławczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, dlatego podlegała rozpoznaniu i uwzględnieniu na posiedzeniu bez udziału stron, zgodnie z treścią art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.

Należy w pełni podzielić zarzut zawarty w kasacji Prokuratora Generalnego o rażącym naruszeniu przez Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim przepisu prawa materialnego w postaci art. 94 § 1 k.w.

Sąd Rejonowy w Międzyrzeczu, uznając B.K. za winnego popełnienia czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 94 § 1 k.w., wymierzył mu za ten czyn karę 2000 zł grzywny. Natomiast Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim, po rozpoznaniu apelacji obrońcy obwinionego, karę grzywny złagodził do kwoty 1200 zł.

Zgodnie z treścią art. 94 § 1 k.w. kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu prowadzi pojazd mechaniczny, nie mając do tego uprawnienia, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny nie niższej niż 1500 złotych. Treść powyższego przepisu obowiązywała zarówno w dacie popełnienia przez obwinionego wykroczenia jak i w dacie orzekania przez sądu obu instancji.

Orzeczenie zatem przez sąd odwoławczy wobec B.K. kary grzywny w kwocie 1200 zł, czyli poniżej dolnej granicy określonej w treści art. 94 § 1 k.w. stanowi rażące naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, które ma oczywisty wpływ na zapadły wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze (zob. wyrok SN z dnia 20 sierpnia 2009 r., IV KK 118/09; wyrok SN z dnia 14 czerwca 2023 r., I KK 142/23).

Powyższe uchybienie miało zatem oczywisty wpływ na treść wyroku, który został wydany z rażącą obrazą wskazanego w kasacji przepisu, co skutkowało uchyleniem wyroku w zaskarżonej części i przekazaniem sprawy w zakresie wymiaru kary grzywny do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gorzowie Wielkopolskim w postępowaniu odwoławczym, który to sąd winien mieć na uwadze treść art. 94 § 1 k.w.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.

[WB]

[r.g.]