Prehliadač alebo jeho nastavenia nie sú podporované.

Praktik.ai používa moderné webové technológie kvôli bezpečnosti, rýchlosti a spoľahlivému prihlasovaniu. Tento prehliadač ich nepodporuje alebo blokuje JavaScript, preto sa aplikácia nemusí správne načítať.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox alebo Safari na najnovšiu verziu a stránku potom obnovte.

Ak používate Windows 7, Windows 8 alebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusia ponúkať novú verziu. V takom prípade použite novšie zariadenie alebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Prohlížeč nebo jeho nastavení nejsou podporované.

Praktik.ai používá moderní webové technologie kvůli bezpečnosti, rychlosti a spolehlivému přihlašování. Tento prohlížeč je nepodporuje nebo blokuje JavaScript, proto se aplikace nemusí správně načíst.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox nebo Safari na nejnovější verzi a stránku potom obnovte.

Pokud používáte Windows 7, Windows 8 nebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusí nabízet novou verzi. V takovém případě použijte novější zařízení nebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Your browser or its settings are not supported.

Praktik.ai uses modern web technologies for security, speed, and reliable sign-in. This browser does not support them, or JavaScript is blocked, so the app may not load correctly.

Please update Chrome, Edge, Firefox, or Safari to the latest version and then reload this page.

If you use Windows 7, Windows 8, or Windows 8.1, Chrome and Edge may no longer offer a newer version. In that case, use a newer device or contact Praktik.ai support.

II KK 380/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 marca 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Piotr Mirek (przewodniczący)‎SSN Barbara Skoczkowska‎SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca)

na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w sprawie E.P.

skazanego wyrokiem łącznym

po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 marca 2026 r.

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na niekorzyść skazanego,

od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Radomiu

z dnia 9 lipca 2025 r., sygn. akt II K 741/24,

uchyla zaskarżony wyrok łączny i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Radomiu do ponownego rozpoznania.

Barbara Skoczkowska Piotr Mirek Paweł Wiliński

UZASADNIENIE

Wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 9 lipca 2025 r., sygn. akt II K 741/24, połączono na podstawie art. 569 § 1 k.p.k. w zw. z art. 85 § 1 k.k., art. 85a k.k. i art. 86 § 1 k.k. kary pozbawienia wolności z punktów 2, 3 i 4 opisanych w komparycji wyroku i orzeczono względem E.P. karę łączną 3 lat pozbawienia wolności. Stwierdzono jednocześnie, że kara pozbawienia wolności z punktu 1. podlega odrębnemu wykonaniu.

Kasację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając go w całości, na niekorzyść skazanego E.P. i zarzucając:

„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku łącznego naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, to jest art. 366 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 413 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 574 k.p.k. i art. 572 k.p.k. oraz art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. i art. 91 § 2 k.k., poprzez:

1.niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, wynikających z materiałów ujawnionych w toku rozprawy głównej i błędne przyjęcie w komparycji orzeczenia (w pkt. 4), że wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 29 maja 2023 r., sygn. akt II K 467/23 jest wymierzona kara 3 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy postanowieniem tegoż Sądu z dnia 1 października 2023 r., sygn. akt II 1 Ko 4275/23 (prawomocnym z dniem 13 października 2023 r.), na podstawie art. 2a k.w., zamieniono ją na karę 30 dni aresztu oraz połączenie nieistniejącej już w obrocie prawnym kary 3 miesięcy pozbawienia wolności z karami tego samego rodzaju, orzeczonymi wyrokami Sądu Rejonowego w Radomiu o sygn. akt: II K 2320/22 i II K 666/23, a w miejsce połączonych kar jednostkowych orzeczenie kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności w sytuacji, gdy kara 3 miesięcy pozbawienia wolności nie podlegała łączeniu, a w związku z brakiem warunków do wydania (w tym zakresie) wyroku łącznego, postępowanie w tej części powinno być umorzone;

2.błędne opisanie w części wstępnej orzeczenia treści wyroku Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt II K 2320/22 i przyjęcie, że E. P. został skazany za przypisane mu czyny z art. 278 § 1 k.k., na karę 3 lat pozbawienia wolności w sytuacji, gdy kara ta została wymierzona za popełnienie przestępstwa z art. 281 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., natomiast za ciąg przestępstw z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., orzeczono karę 1 roku pozbawienia wolności, a w miejsce kar jednostkowych wymierzono karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w konsekwencji czego węzłem kary łącznej, utworzonym w pkt. I. wyroku łącznego, nie objęto nadającej się do połączenia kary 1 roku pozbawienia wolności, a nadto w podstawie prawnej jej ukształtowania nie zastosowano art. 91 § 2 k.k.;

3.połączenie trzech kar pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat i dwóch w wymiarze 3 miesięcy, a w ich miejsce orzeczenie kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności w sytuacji, gdy stosownie do brzmienia art. 86 § 1 k.k. kara ta nie mogła być niższa niż 3 lata i 1 miesiąc pozbawienia wolności, a więc poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia”.

Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku łącznego i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Radomiu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna, stąd jej rozpoznanie i uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Podniesione w kasacji uchybienia znajdują potwierdzenie w treści zaskarżonego wyroku, którym wymierzono skazanemu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy w Radomiu uczynił podstawą wydanego wyroku łącznego cztery wyroki jednostkowe, wymienione niechronologicznie, opisane nierzetelnie, fragmentarycznie i błędnie.

Na wstępie wskazać należy, że dla wydanego przez Sąd Najwyższy w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia istotnego znaczenia nie mają uchybienia odnoszące się do wskazanego w komparycji zaskarżonego wyroku orzeczenia opisanego w punkcie 1., skoro finalnie nie miały one wpływu na treść wyroku łącznego. Wprawdzie nierzetelnie opisano tam kwalifikację prawną czynu i okres jego popełnienia, zaś Sąd Rejonowy powinien był wydać w tym zakresie i w zgodzie z treścią art. 572 k.p.k. rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania, nie zaś o uznaniu kary za „podlegającą odrębnemu wykonaniu”, niemniej jednak kara jednostkowa z tego orzeczenia nie weszła w skład wyroku łącznego. Jednak pozostałe błędy odnoszące się do wyroków opisanych w pozostałych punktach komparycji wyroku łącznego, a zwłaszcza 2. i 4. miały już bezpośredni wpływ na treść wyroku i wymiar kary.

Jak wynika z treści zaskarżonego kasacją orzeczenia Sąd Rejonowy w Radomiu popełnił błędy w opisie wyroku ujętego w punkcie 2. komparycji zarówno w odniesieniu do kwalifikacji prawnej czynu, okresu jego popełnienia, jak też co do liczby skazań (w tym jednego ciągu przestępstw) i kar nimi objętych, nie dostrzegając przede wszystkim drugiej z kar jednostkowych wymierzonych tym wyrokiem (w wymiarze roku pozbawienia wolności), nadającej się do połączenia w przedmiotowej sprawie. Pominięcie tej kary stanowiło rażącą obrazę prawa materialnego, tj. art. 85 § 1 k.k., mającą istotny wpływ na treść wyroku łącznego. W tym miejscu podkreślenia też wymaga błąd polegający na pominięciu w podstawie prawnej rozstrzygnięcia treści art. 91 § 2 k.k., wynikły z niedostrzeżenia przez Sąd Rejonowy konstrukcji ciągu przestępstw zastosowanej w ww. wyroku.

Co więcej, również w zakresie wyroku opisanego w pkt. 3. Sąd Rejonowy w Radomiu popełnił błędy w jego opisie, w tym obejmujące kwalifikację prawną czynu, liczbę skazań i kar nimi objętych, a przede wszystkim pominął fakt, że wyrokiem tym orzeczono także karę grzywny za drugi czyn, która, jako niepodlegająca łączeniu, powinna być objęta rozstrzygnięciem z art. 572 k.p.k.

Nadto, w odniesieniu do wyroku opisanego w pkt. 4. zaskarżonego kasacją orzeczenia Sądu Rejonowego w Radomiu, poza uchybieniem w opisie kwalifikacji prawnej czynu, Sąd ten nie dostrzegł, że postanowieniem Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 1 października 2023 r., sygn. akt II 1 Ko 4275/23, wydanym na podstawie art. 2a § 1 k.w., art. 119 § 1 k.w. i art. 19 k.w., kara 3 miesięcy pozbawienia wolności została zamieniona na karę 30 dni aresztu. Rozstrzygnięcie to uprawomocniło się w dniu 13 października 2023 r., a zatem na dzień wydania zaskarżonego wyroku łącznego kara 3 miesięcy pozbawienia wolności już zatem nie istniała. Skoro zaś wymierzona kara aresztu nie podlegała łączeniu z karami pozbawienia wolności i wobec braku warunków do wydania wyroku łącznego postępowanie w tym zakresie powinno zostać umorzone, zaś brak takiego rozstrzygnięcia wskazuje na rażącą obrazę art. 572 k.p.k.

Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że również wymiar kary łącznej orzeczonej w zaskarżonym wyrok łącznym nie mieści się w dopuszczalnych ustawowo granicach. Zgodnie z art. 86 § 1 k.k. sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 30 lat pozbawienia wolności. W niniejszej zaś sprawie Sąd połączył trzy kary pozbawienia wolności: jedną w wymiarze 3 lat i dwie po 3 miesiące, a zatem możliwa do orzeczenia była kara łączna w przedziale od 3 lat i miesiąca do 3 lat i 6 miesięcy. Skoro zaś Sąd Rejonowy w Radomiu wymierzył karę łączną w wysokości 3 lat pozbawienia wolności, to tym samym niewątpliwie orzekł ją poniżej wymaganego ustawą dolnego progu kary, rażąco tym samym naruszając art. 86 § 1 k.k.

Biorąc powyższe pod uwagę podzielić należy stanowisko Prokuratora Generalnego, że wyżej opisane uchybienia Sądu meriti rażąco naruszyły przepisy: art. 366 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 413 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 574 k.p.k. i art. 572 k.p.k. oraz art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. i art. 91 § 2 k.k. oraz miały istotny wpływ na treść wyroku łącznego o sygn. akt II K 741/24.

Z tych też względów należało uchylić zaskarżony wyrok w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Radomiu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd meriti zobligowany będzie do uwzględnienia powyższych rozważań, mając także na względzie potrzebę skrupulatnej analizy wyroków jednostkowych, mających wejść w skład wyroku łącznego oraz przepisów prawnych, które kształtować będą jego treść. Nie budzi wątpliwości, że instytucja wyroku łącznego jest szczególnie wymagającą konstrukcją prawną, a zatem istnieje realna trudność w jej prawidłowym stosowaniu. Niemniej jednak oczywistym jest, że od sądu orzekającego w tym trybie wymagać należy rzetelności w dokonywaniu ustaleń faktycznych oraz prowadzeniu analizy akt sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

Barbara Skoczkowska Piotr Mirek Paweł Wiliński

[WB]

[a.ł]