Prehliadač alebo jeho nastavenia nie sú podporované.

Praktik.ai používa moderné webové technológie kvôli bezpečnosti, rýchlosti a spoľahlivému prihlasovaniu. Tento prehliadač ich nepodporuje alebo blokuje JavaScript, preto sa aplikácia nemusí správne načítať.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox alebo Safari na najnovšiu verziu a stránku potom obnovte.

Ak používate Windows 7, Windows 8 alebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusia ponúkať novú verziu. V takom prípade použite novšie zariadenie alebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Prohlížeč nebo jeho nastavení nejsou podporované.

Praktik.ai používá moderní webové technologie kvůli bezpečnosti, rychlosti a spolehlivému přihlašování. Tento prohlížeč je nepodporuje nebo blokuje JavaScript, proto se aplikace nemusí správně načíst.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox nebo Safari na nejnovější verzi a stránku potom obnovte.

Pokud používáte Windows 7, Windows 8 nebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusí nabízet novou verzi. V takovém případě použijte novější zařízení nebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Your browser or its settings are not supported.

Praktik.ai uses modern web technologies for security, speed, and reliable sign-in. This browser does not support them, or JavaScript is blocked, so the app may not load correctly.

Please update Chrome, Edge, Firefox, or Safari to the latest version and then reload this page.

If you use Windows 7, Windows 8, or Windows 8.1, Chrome and Edge may no longer offer a newer version. In that case, use a newer device or contact Praktik.ai support.

V KK 50/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 marca 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jerzy Grubba (przewodniczący)‎SSN Jacek Błaszczyk‎SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)

w sprawie M.W.,

skazanego z art. 207 § 1 k.k.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 marca 2026 r. w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść,

od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Kaliszu

z dnia 10 pażdziernika 2025 r., sygn. akt II K 1304/25,

uchyla pkt 4 zaskarżonego wyroku i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Kaliszu do ponownego rozpoznania.

Jacek Błaszczyk Jerzy Grubba Włodzimierz Wróbel

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 10 października 2025 r., sygn. akt II K 1304/25, M.W. został uznany za winnego tego, że w okresie od nieustalonego dnia marca 2025 r. do 5 lipca 2025 r. w K. znęcał się psychicznie i fizycznie nad siostrą W.W., tj. popełnienia czynu z art. 207 § 1 k.k.

Za ten czyn Sąd Rejonowy, na podstawie art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k., wymierzył oskarżonemu karę 1 roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie. Ponadto, na podstawie art. 34 § 3 k.k. w zw. z art. 72 § 1 pkt 5 k.k., Sąd zobowiązał oskarżonego do powstrzymania się od nadużywania alkoholu, a na podstawie art. 41a § 1 i 4 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną W.W. w jakiejkolwiek formie oraz zakazu zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 50 metrów.

Na poczet orzeczonego środka karnego Sąd zaliczył oskarżonemu okres stosowania analogicznego środka zapobiegawczego od dnia 6 lipca 2025 r.

Powyższy wyrok nakazowy nie został zaskarżony sprzeciwem przez żadną ze stron i uprawomocnił się.

Kasację od tego prawomocnego orzeczenia wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając wyrok w zakresie orzeczenia o środkach karnych z art. 41a § 1 k.k. na korzyść oskarżonego M.W. Autor kasacji zarzucił wyrokowi: „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 41a § 1 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2b k.k., polegające na orzeczeniu wobec oskarżonego M.W. środków karnych w postaci: zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną W.W. w jakiejkolwiek formie i zakazu zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 50 metrów bez wskazania okresów obowiązywania tych środków, podczas gdy przepis art. 43 § 1 k.k. wskazuje, że zakazy wymienione w art. 39 pkt 2 - 2b k.k. orzeka się w latach, od roku do lat 15, co obliguje sąd do określenia czasookresu obowiązywania środka karnego”.

Podnosząc powyższe, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Kaliszu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniesiona przez Prokuratora Generalnego kasacja jest oczywiście zasadna, co pozwoliło na jej rozpoznanie i uwzględnienie na posiedzeniu bez udziału stron. Analiza zaskarżonego wyroku potwierdza, że Sąd Rejonowy w Kaliszu, orzekając w punkcie 4 części dyspozytywnej środki karne w postaci zakazu kontaktowania się oraz zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej, pominął ustawowy obowiązek określenia ram czasowych ich obowiązywania. Takie uchybienie stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k.

Zgodnie z brzmieniem art. 43 § 1 k.k., zakazy wymienione m.in. w art. 39 pkt 2b k.k. (do których odsyła art. 41a § 1 k.k.) orzeka się w latach, w przedziale od roku do lat 15. Norma ta ma charakter imperatywny i obliguje organ orzekający do precyzyjnego wskazania czasu trwania środka karnego. Brak takiego rozstrzygnięcia w sentencji wyroku powoduje, że orzeczony zakaz nabiera charakteru bezterminowego, co jest niedopuszczalne na gruncie obowiązujących przepisów Kodeksu karnego i sprzeczne z istotą reakcji karnej, która musi być ściśle spenalizowana i określona w czasie.

Sąd Najwyższy w pełni podziela argumentację skarżącego, że pominięcie wskazania czasu trwania nałożonych zakazów rzutuje bezpośrednio na sytuację prawną skazanego, uniemożliwiając mu m.in. ustalenie momentu zatarcia skazania. Zgodnie bowiem z art. 107 § 6 k.k., zatarcie skazania nie może nastąpić przed wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem wykonania środka karnego. W sytuacji, gdy wyrok nie określa okresu obowiązywania zakazu, nie jest możliwe ustalenie daty jego wykonania, co w praktyce prowadziłoby do permanentnej niemożliwości zatarcia skazania, naruszając tym samym podstawowe zasady sprawiedliwości represyjnej. Uchybienie to ma charakter rażący i w sposób oczywisty wpłynęło na treść orzeczenia, tworząc stan niepewności prawnej, którego nie można konwalidować na etapie postępowania wykonawczego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uchylił wyrok w zaskarżonej części i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kaliszu. Przy ponownym rozpoznaniu Sąd ten, winien prawidłowo ukształtować orzeczenie o środkach karnych poprzez wskazanie okresu ich obowiązywania, stosownie do wymogów art. 43 § 1 k.k.

Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.

Jacek Błaszczyk Jerzy Grubba Włodzimierz Wróbel

[WB]

[a.ł]