Prehliadač alebo jeho nastavenia nie sú podporované.

Praktik.ai používa moderné webové technológie kvôli bezpečnosti, rýchlosti a spoľahlivému prihlasovaniu. Tento prehliadač ich nepodporuje alebo blokuje JavaScript, preto sa aplikácia nemusí správne načítať.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox alebo Safari na najnovšiu verziu a stránku potom obnovte.

Ak používate Windows 7, Windows 8 alebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusia ponúkať novú verziu. V takom prípade použite novšie zariadenie alebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Prohlížeč nebo jeho nastavení nejsou podporované.

Praktik.ai používá moderní webové technologie kvůli bezpečnosti, rychlosti a spolehlivému přihlašování. Tento prohlížeč je nepodporuje nebo blokuje JavaScript, proto se aplikace nemusí správně načíst.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox nebo Safari na nejnovější verzi a stránku potom obnovte.

Pokud používáte Windows 7, Windows 8 nebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusí nabízet novou verzi. V takovém případě použijte novější zařízení nebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Your browser or its settings are not supported.

Praktik.ai uses modern web technologies for security, speed, and reliable sign-in. This browser does not support them, or JavaScript is blocked, so the app may not load correctly.

Please update Chrome, Edge, Firefox, or Safari to the latest version and then reload this page.

If you use Windows 7, Windows 8, or Windows 8.1, Chrome and Edge may no longer offer a newer version. In that case, use a newer device or contact Praktik.ai support.

III KK 670/25

POSTANOWIENIE

Dnia 12 marca 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Igor Zgoliński

na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 marca 2026 r.,

sprawy Ł.Z.,

skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i in.

z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie

z dnia 28 marca 2025 r., sygn. akt III Ka 221/24,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie

z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt X K 606/21,

postanowił:

1. oddalić kasację w części dotyczącej zarzutu wystąpienia uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (pkt 2a) jako oczywiście bezzasadną;

2. w pozostałym zakresie (pkt 2b), na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k., pozostawić kasację bez rozpoznania;

3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, którymi obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z 21 grudnia 2023 r., sygn. X K 606/21, Ł.Z. został uznany za winnego popełnienia czynu ‎z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. ‎z art. 12 k.k. oraz z art. 76 ust. 2 k.k.s. i art. 62 ust. 2a k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. ‎w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., za który na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzona została kara 100 stawek dziennych grzywny przy określeniu jednej stawki dziennej na kwotę 150 złotych, zaś na podstawie art. 62 ust. 2a k.k.s. w zw. z art. 7 § 2 k.k.s. w zw. z art. 2 § 2 k.k.s. kara 80 stawek dziennych grzywny przy określeniu jednej stawki na kwotę 150 złotych. Na podstawie art. 8 § 2 k.k.s. ustalone zostało, iż wykonaniu będzie podlegała kara surowsza, tj. orzeczona za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z 28.03.2025r., sygn. akt III Ka 221/24, zaskarżone orzeczenie zostało utrzymane w mocy.

Powyższe skazanie nie obejmowało natomiast kary pozbawienia wolności, co aktualizowało ograniczenie dopuszczalności kasacji, zawarte w art. 523 § 2 k.p.k. Przepis ten uprawnia stronę do wniesienia przedmiotowego środka zaskarżenia na korzyść jedynie w sytuacji skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. W przypadku niezrealizowania tego kryterium przedmiotowego wyłączona pozostaje możliwość zaskarżenia kasacją prawomocnego wyroku, z wyłączeniem kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz w wypadku, gdy pochodzi od jednego z podmiotów wymienionych w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 i 2 k.p.k.).

W zarzucie opisanym w pkt 2a) kasacji obrońca skazanego podniósł wystąpienie naruszenia, o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Skarżący wywiódł go z twierdzenia, że sąd II instancji, który rozpoznawał apelację od wyroku skazującego był nienależycie obsadzony, gdyż w jego składzie zasiadała sędzia Sądu Okręgowego X.Y. powołana na urząd sędziego Sądu Okręgowego w Rzeszowie na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3). Implikowało to naruszenie standardu niezawisłości i bezstronności sędziego w rozumieniu art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej. Zarzut ten został uznany za oczywiście bezzasadny, co skutkowało oddaleniem kasacji w tym zakresie stosownie do treści art. 535 § 1 i 3 k.p.k.

Sąd Najwyższy nie był natomiast władny do dokonania merytorycznej oceny zarzutu podniesionego w pkt 2b) kasacji dotyczącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. ‎w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k., które miało polegać na nienależytym i niepełnym przeprowadzeniu kontroli odwoławczej podniesionych w apelacji obrońcy zarzutów obrazy art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz art. 2 § 2, 4 i 7 k.p.k. Zarzut ten w realiach procesowych niniejszej sprawy był bowiem niedopuszczalny.

Zgodnie z utrwaloną wykładnią art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. prezentowaną w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz w doktrynie, podniesienie w kasacji uchybień określonych w art. 439 k.p.k. nie otwiera drogi do formułowania zarzutów innych, aniżeli oparte na bezwzględnych przyczynach odwoławczych. W sytuacji, w której autor kasacji nie respektuje tego ograniczenia, wszelkie inne zarzuty nie podlegają rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy - jako niedopuszczalne z mocy ustawy (zob. postanowienia SN np.: z dnia 11 grudnia 2013 r., IV KK 402/13, z dnia 2 czerwca 2020 r., III KK 557/19, z dnia 27 maja 2025 r., I KK 142/25). Takie rozumienie omawianego ograniczenia oddaje jego istotę, wykluczając podejmowanie przez stronę zabiegów ukierunkowanych na obejście dyspozycji art. 523 § 2 k.p.k. Implikacją zaistniałego stanu rzeczy była konieczność zastosowania przepisu art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i na jego podstawie pozostawienia kasacji w zakresie zarzutu z pkt 2b) bez rozpoznania, jako że nie dotyczył uchybienia zaliczanego do kategorii bezwzględnych przyczyn odwoławczych.

Kierując się powyższą argumentacją Sąd Najwyższy orzekł jak ‎w dyspozytywnej części postanowienia - pkt 2, uznając nadto (pkt 3) za celowe zwolnienie skazanego od kosztów postępowania kasacyjnego z uwagi na jego sytuację osobistą i majątkową (k. 8-17 akt III WKK 22/25). Odnośnie do kosztów zastępstwa procesowego zauważyć natomiast trzeba, że zgodnie z art. 620 k.p.k. ponosi je strona, która ustanowiła obrońcę. To obciążenie ma charakter tymczasowy, gdyż dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd określa kto i w jakiej części oraz zakresie ponosi koszty procesu (art. 626 § 1 k.p.k.). Koszty postępowania kasacyjnego unormowane są przez odesłanie do kosztów procesu za postępowanie odwoławcze (art. 637a w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.). Zatem w sprawach z oskarżenia publicznego, w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego, wniesionego wyłącznie przez oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego, koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi na ogólnych zasadach ten, kto wniósł środek odwoławczy, a jeżeli środek ten pochodzi wyłącznie od oskarżyciela publicznego - koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa. Kasację w niniejszej sprawie złożył obrońca skazanego, została ona na posiedzeniu oddalona w części, zaś w pozostałym zakresie pozostawiona bez rozpoznania jako niedopuszczalna z mocy ustawy. Przy uwzględnieniu powyższego, jak również treści art. 637 k.p.k., nie było więc podstaw do tego, by składową kosztów procesu – wydatkami z tytułu ustanowienia przez skazanego obrońcy obciążyć Skarb Państwa. Zwolnienie, o którym mowa w art. 624 § 1 k.p.k. dotyczy natomiast wyłącznie kosztów sądowych.

[WB]

[a.ł]

‎