Prehliadač alebo jeho nastavenia nie sú podporované.

Praktik.ai používa moderné webové technológie kvôli bezpečnosti, rýchlosti a spoľahlivému prihlasovaniu. Tento prehliadač ich nepodporuje alebo blokuje JavaScript, preto sa aplikácia nemusí správne načítať.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox alebo Safari na najnovšiu verziu a stránku potom obnovte.

Ak používate Windows 7, Windows 8 alebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusia ponúkať novú verziu. V takom prípade použite novšie zariadenie alebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Prohlížeč nebo jeho nastavení nejsou podporované.

Praktik.ai používá moderní webové technologie kvůli bezpečnosti, rychlosti a spolehlivému přihlašování. Tento prohlížeč je nepodporuje nebo blokuje JavaScript, proto se aplikace nemusí správně načíst.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox nebo Safari na nejnovější verzi a stránku potom obnovte.

Pokud používáte Windows 7, Windows 8 nebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusí nabízet novou verzi. V takovém případě použijte novější zařízení nebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Your browser or its settings are not supported.

Praktik.ai uses modern web technologies for security, speed, and reliable sign-in. This browser does not support them, or JavaScript is blocked, so the app may not load correctly.

Please update Chrome, Edge, Firefox, or Safari to the latest version and then reload this page.

If you use Windows 7, Windows 8, or Windows 8.1, Chrome and Edge may no longer offer a newer version. In that case, use a newer device or contact Praktik.ai support.

II KK 12/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 marca 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek (przewodniczący)‎SSN Andrzej Stępka‎SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)

w sprawie M.G.

skazanego z art. 244 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej

na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 12 marca 2026 r.

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść

od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie

z dnia 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt XI Ka 610/25,

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Chełmie

z dnia 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt II K 352/24,

uchyla zaskarżony wyrok w zakresie, w jakim nie orzeczono o środku karnym świadczenia pieniężnego i w tej części przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Lublinie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Andrzej Stępka Małgorzata Wąsek-Wiaderek Eugeniusz Wildowicz

UZASADNIENIE

M.G. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Chełmie z dnia 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt II K 352/24, na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności za to, że w okresie od dnia 12 marca do 14 marca 2024 r. w miejscowości R., pow. c., woj. [...], dwukrotnie w krótkich odstępach czasu, tj. w dniach 12 marca 2024 r. oraz 14 marca 2024 r., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, nie zastosował się do wyroku orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Chełmie, sygn. akt. II K 712/21, nakładającego na niego zakaz zbliżania się do M.G. na odległość mniejszą niż 300 metrów oraz zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonym, w ten sposób, że przebywał w odległości mniejszej niż 300 metrów od M.G. oraz kontaktował się z nim, tj. za czyn z art. 244 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.

Sąd Okręgowy w Lublinie, po rozpoznaniu apelacji obrońcy oraz apelacji prokuratora wniesionej na niekorzyść w zakresie rozstrzygnięcia o karze i środku karnym, wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt XI Ka 610/25, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że za podstawę wymiaru kary przyjął dodatkowo art. 57b k.k. i podwyższył orzeczoną karę pozbawienia wolności do 4 miesięcy, w pozostałej części utrzymał zaś w mocy wyrok Sądu I instancji.

W dniu 13 stycznia 2026 r. Prokurator Generalny, działając na podstawie art. 521 § 1 k.p.k., wniósł kasację od wyroku Sądu odwoławczego, zaskarżając go w zakresie, w jakim Sąd ten utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji w części niezawierającej rozstrzygnięcia w przedmiocie obligatoryjnego środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego na niekorzyść skazanego M.G., zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 433 § 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegające na przeprowadzeniu nienależytej kontroli odwoławczej, wyznaczonej granicami zaskarżenia i podniesionymi zarzutami, co skutkowało zmianą wyroku na niekorzyść oskarżonego jedynie w zakresie rozstrzygnięcia o karze pozbawienia wolności oraz utrzymaniem w mocy w pozostałym zakresie wyroku Sądu I instancji, zapadłego z rażącą obrazą przepisu prawa materialnego, tj. art. 43a § 2 k.k., poprzez jego niezastosowanie i nieorzeczenie wobec M.G., określonego we wskazanym przepisie i obligatoryjnego w razie skazania za przestępstwo z art. 244 k.k., przypisane oskarżonemu, świadczenia pieniężnego, pomimo to, że wyrok Sądu Rejonowego został zaskarżony na niekorzyść oskarżonego również w części dotyczącej wymienionego środka karnego, co nadto wobec stwierdzenia przez Sąd odwoławczy zasadności zarzutu apelacyjnego (która to okoliczność znajduje potwierdzenie w pisemnym uzasadnieniu orzeczenia) zobowiązywało do zmiany nieprawomocnego wyroku także w tej części, poprzez orzeczenie powyższego, obligatoryjnego środka karnego.”

Podnosząc powyższe, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zakresie w jakim nie orzeczono o środku karnym i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna, co umożliwia jej rozpoznanie i uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Sąd Okręgowy w Lublinie, przeprowadzając kontrolę odwoławczą wyroku Sądu I instancji przeoczył, że wyrok ten jest dotknięty uchybieniem stanowiącym naruszenie prawa materialnego - art. 43a § 2 k.k., polegającym na braku orzeczenia wobec oskarżonego obligatoryjnego środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego.

Przepis art. 43a § 2 k.k. stanowi, że w razie skazania sprawcy za przestępstwo z art. 244 k.k. (lub inne wymienione w tym przepisie) sąd ma obowiązek orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 k.k. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości od 5000 zł do 60000 zł. Nieorzeczenie tego środka karnego przez Sąd Rejonowy w Chełmie powinno zostać dostrzeżone oraz skorygowane przez Sąd drugiej instancji, tym bardziej że prokurator podniósł stosowny zarzut w apelacji. Sąd Okręgowy w Lublinie sam zresztą spostrzegł swoje niedopatrzenie w tej mierze już w trakcie sporządzania uzasadnienia, w którym zauważył, że „Również drugi ze sformułowanych przez prokuratora zarzutów był słuszny, jednakże sąd odwoławczy omyłkowo nie orzekł świadczenia, które istotnie było obligatoryjne.” (s. 3 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Ponieważ zaistniałe uchybienie miało charakter rażący i wywarło istotny wpływ na treść orzeczenia, jako że w konsekwencji nie orzeczono wobec M.G. obligatoryjnego środka karnego, należało, podzielając zarzut i wniosek kasacji, uchylić wyrok Sądu odwoławczego w zakresie, w jakim nie orzeczono o tym środku karnym i w tej części przekazać sprawę Sądowi Okręgowemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.

Rozpoznając sprawę po raz kolejny, Sąd ten będzie miał na uwadze stanowcze brzmienie przepisu art. 43a § 2 k.k.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.

Andrzej Stępka Małgorzata Wąsek-Wiaderek Eugeniusz Wildowicz

[WB]

[a.ł]