Prehliadač alebo jeho nastavenia nie sú podporované.

Praktik.ai používa moderné webové technológie kvôli bezpečnosti, rýchlosti a spoľahlivému prihlasovaniu. Tento prehliadač ich nepodporuje alebo blokuje JavaScript, preto sa aplikácia nemusí správne načítať.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox alebo Safari na najnovšiu verziu a stránku potom obnovte.

Ak používate Windows 7, Windows 8 alebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusia ponúkať novú verziu. V takom prípade použite novšie zariadenie alebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Prohlížeč nebo jeho nastavení nejsou podporované.

Praktik.ai používá moderní webové technologie kvůli bezpečnosti, rychlosti a spolehlivému přihlašování. Tento prohlížeč je nepodporuje nebo blokuje JavaScript, proto se aplikace nemusí správně načíst.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox nebo Safari na nejnovější verzi a stránku potom obnovte.

Pokud používáte Windows 7, Windows 8 nebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusí nabízet novou verzi. V takovém případě použijte novější zařízení nebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Your browser or its settings are not supported.

Praktik.ai uses modern web technologies for security, speed, and reliable sign-in. This browser does not support them, or JavaScript is blocked, so the app may not load correctly.

Please update Chrome, Edge, Firefox, or Safari to the latest version and then reload this page.

If you use Windows 7, Windows 8, or Windows 8.1, Chrome and Edge may no longer offer a newer version. In that case, use a newer device or contact Praktik.ai support.

I KO 122/25

OPINIA

Dnia 17 marca 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Piotr Mirek (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Marek Pietruszyński‎SSN Andrzej Tomczyk

st. szer. rez. J.S., skazanego prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt So. 4/19, w stosunku do skazanego utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2021 r., sygn. akt I KA 7/21, za przestępstwo z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 230a § 1 k.k. na karę 10 miesięcy ograniczenia wolności, z potrąceniem 5% miesięcznego zasadniczego uposażenia. Orzeczono również wobec skazanego środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości.

zaopiniował negatywnie

prośbę skazanego st. szer. rez. J.S. o ułaskawienie.

UZASADNIENIE

Skazany wymienionym wyżej wyrokiem złożył kolejną prośbę o ułaskawienie poprzez zatarcie skazania. W uzasadnieniu podniósł, że orzeczoną karę ograniczenia wolności – po zmianie sposobu jej wykonywania na nieodpłatną, kontrolowaną pracę na cele społeczne – wykonał z dużą sumiennością i zaangażowaniem. W okresie odbywania kary nie wszedł w konflikt z prawem, a w społeczności lokalnej funkcjonuje prawidłowo. Jest jedynym żywicielem rodziny i ma na utrzymaniu dwoje dzieci. Żona z uwagi na stan zdrowia nie ma możliwości podjęcia pracy zarobkowej. Pozostaje bez stałego zatrudnienia, a fakt uprzedniej karalności utrudnia mu podjęcie zatrudnienia na warunkach umowy o pracę. Na etapie postępowania ułaskawieniowego przed Sądem pierwszej instancji, skazany - wezwany w ramach czynności sprawdzających do uzupełnienia informacji wskazanych w prośbie, nie uzupełnił ich w zakresie stanu zdrowia żony. W odniesieniu do trudności z podjęciem pracy oświadczył, że z Urzędu Pracy w G. otrzymał jedną propozycję zatrudnienia, odmówił jednak jej przyjęcia ze względu na brak możliwości dojazdu - praca w delegacji. Ustalono ponadto, że obecnie skazany nie jest zarejestrowany jako bezrobotny.

W ocenie Sądu Najwyższego brak jest podstaw do pozytywnego zaopiniowania prośby skazanego.

Zgodnie z art. 563 k.p.k., rozpoznając prośbę o ułaskawienie sąd w szczególności ma na względzie zachowanie się skazanego po wydaniu wyroku, rozmiary wykonanej już kary, stan zdrowia skazanego i jego warunki rodzinne, naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem, a przede wszystkim szczególne wydarzenia, jakie nastąpiły po wydaniu wyroku.

Patrząc z tej perspektywy na sytuację skazanego, stwierdzić trzeba, iż występując z prośbą o ułaskawienie, nie wykazał on, aby po wydaniu wyroku nastąpiły jakiekolwiek szczególne wydarzenia, które przemawiałyby za wcześniejszym zatarciem skazania.

To, że skazany wykonał sumiennie nałożony na niego obowiązek pracy i przestrzegał porządku prawnego, świadczy o nim pozytywnie, a ocena ta znalazła odzwierciedlenie w korzystnym dla niego orzeczeniu Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 31 marca 2023 r., sygn. akt II Ko 636/23, którym w trybie art. 83 k.k. zwolniono go z reszty kary ograniczenia wolności. Okoliczności te nie są jednak niczym nadzwyczajnym i nie sposób traktować ich w kategoriach szczególnych wydarzeń w rozumieniu art. 563 k.p.k.

Jest też rzeczą oczywistą, że karalność skazanego może mu utrudniać podjęcie pracy spełniającej jego oczekiwania. Są to jednak naturalne konsekwencje popełnienia przestępstwa, za które został skazany i nic nie wskazuje na to, aby dla skazanego i jego rodziny stanowiły one uciążliwość, którą ze względów humanitarnych trudno byłoby zaakceptować. Zauważyć trzeba, że wcześniejsze zwolnienie skazanego od reszty kary ograniczenia wolności i uznanie jej za wykonaną skróciło mu okres oczekiwania na zatarcie skazania, co nastąpi już w nieodległej przyszłości.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy zaopiniował prośbę skazanego negatywnie.

[WB]

[a.ł]