Prehliadač alebo jeho nastavenia nie sú podporované.

Praktik.ai používa moderné webové technológie kvôli bezpečnosti, rýchlosti a spoľahlivému prihlasovaniu. Tento prehliadač ich nepodporuje alebo blokuje JavaScript, preto sa aplikácia nemusí správne načítať.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox alebo Safari na najnovšiu verziu a stránku potom obnovte.

Ak používate Windows 7, Windows 8 alebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusia ponúkať novú verziu. V takom prípade použite novšie zariadenie alebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Prohlížeč nebo jeho nastavení nejsou podporované.

Praktik.ai používá moderní webové technologie kvůli bezpečnosti, rychlosti a spolehlivému přihlašování. Tento prohlížeč je nepodporuje nebo blokuje JavaScript, proto se aplikace nemusí správně načíst.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox nebo Safari na nejnovější verzi a stránku potom obnovte.

Pokud používáte Windows 7, Windows 8 nebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusí nabízet novou verzi. V takovém případě použijte novější zařízení nebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Your browser or its settings are not supported.

Praktik.ai uses modern web technologies for security, speed, and reliable sign-in. This browser does not support them, or JavaScript is blocked, so the app may not load correctly.

Please update Chrome, Edge, Firefox, or Safari to the latest version and then reload this page.

If you use Windows 7, Windows 8, or Windows 8.1, Chrome and Edge may no longer offer a newer version. In that case, use a newer device or contact Praktik.ai support.

I CSK 2052/25

POSTANOWIENIE

27 marca 2026 r.

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

SSN Paweł Grzegorczyk

na posiedzeniu niejawnym 27 marca 2026 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa I. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.‎przeciwko D.R.‎o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli i zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej I. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie‎z 30 grudnia 2024 r., I ACa 1116/24,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca I. Sp. z o.o. w W. powołała się na istotne zagadnienie prawne wyrażające się w pytaniu, czy udzielenie przez zleceniobiorcę z umowy powierniczego nabycia nieruchomości prezesowi zarządu i jedynemu wspólnikowi uprawnionego z umowy powierniczej zleceniodawcy, nieodwołalnego notarialnego pełnomocnictwa, na mocy którego jest on upoważniony m.in. do sprzedaży i przeniesienia własności nieruchomości bez udziału mocodawcy (zleceniobiorcy), bez ustalania z nim warunków transakcji i bez rozliczania się z nim z uzyskanego przychodu, jako pełnomocnictwa podważającego w praktyce wszelkie prawa właścicielskie mocodawcy (zleceniobiorcy) w stosunku do nieruchomości, może stanowić dla sądu orzekającego uzasadnione potwierdzenie zawarcia przez strony umowy powierniczej, prowadzące do przyjęcia jej zawarcia przez sąd orzekający w sposób domniemany? Wskazała ponadto na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, wynikającą z tego, że uchybienia Sądu Apelacyjnego miały charakter kwalifikowany, a zaskarżony wyrok jest sprzeczny z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa.

Powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on precedensowy (nowy) charakter lub znaczenie dla rozwoju prawa. Problem ten powinien odnosić się do konkretnych przepisów prawa i zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą; konieczne jest przy tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14).

Przytoczona we wniosku wątpliwość nie czyniła zadość tym wymaganiom.

Jak wielokrotnie wskazywano w judykaturze, postępowanie kasacyjne nie stanowi kolejnej odsłony sporu w zakresie oceny dowodów i prawidłowości ustaleń faktycznych. Służy natomiast kontroli legalności prawomocnego wyroku, w warunkach związania Sądu Najwyższego jego podstawą faktyczną (art. 39313 § 2 k.p.c.). Koresponduje z tym niedopuszczalność zarzutów dotyczących ustaleń faktycznych i oceny dowodów, przy czym wyłączeniem tym objęty jest nie tylko zarzut naruszenia art. 233 k.p.c., odnoszącego się wprost do oceny dowodów, lecz także innych przepisów regulujących sposób dokonywania ustaleń faktycznych w granicach swobodnej oceny sądu, w tym art. 231 k.p.c., dotyczącego domniemań faktycznych (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2017 r., I CSK 93/17 i z dnia 23 czerwca 2020 r., V CSK 506/18).

Pytanie sformułowane przez powódkę dotyczyło przydatności konkretnego dowodu do ustalenia określonego faktu. Odnosiło się zatem do sfery pozostającej w całości poza granicami kognicji Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym, a tym samym jego rozstrzygnięcie nie mogło mieć wpływu na wynik tego postępowania.

Niezależnie od tego, rozważana wątpliwość została sformułowana w sposób kazuistyczny, ściśle osadzony w warunkach konkretnej sprawy i niestwarzający pola do realizacji publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. We wniosku nie wskazano również, dlaczego rozstrzygnięcie powołanego problemu nie jest możliwe z wykorzystaniem dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego i poglądów nauki, jak również nie sformułowano możliwych alternatywnych kierunków jego rozwiązania i argumentów na ich rzecz.

Z rozważań wniosku nie wynikało również, aby skarga kasacyjna była oczywiście zasadna, co wymaga wykazania, że zaskarżone orzeczenie jest wadliwie w sposób oczywisty i widoczny już na pierwszy rzut oka, bez potrzeby głębszej analizy, czy przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156 i z dnia 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18). Z zestawienia motywów zaskarżonego wyroku z wywodami wniosku nie wynikało, aby sytuacja taka miała miejsce. Wniosek w tej części zmierzał ponadto w istocie do podważenia oceny dowodów i prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Apelacyjny, co pozostaje w sprzeczności z ustrojową i procesową rolą Sądu Najwyższego.

Uzupełniająco należało podnieść, że poczynienie nowych ustaleń faktycznych, nawet w znacznym zakresie, w toku postępowania przed sądem drugiej instancji, mieści się w przyjętym w kodeksie postępowania cywilnego modelu apelacji i nie prowadzi do naruszenia konstytucyjnego prawa do zaskarżenia orzeczeń wydanych w pierwszej instancji (art. 78 Konstytucji RP), jak również dwuinstancyjnego modelu postępowania sądowego, deklarowanego w art. 176 ust. 1 Konstytucji RP (por. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2003 r., SK 8/02, OTK-A 2003, nr 3, poz. 20 i postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 listopada 2010 r., Ts 49/10, OTK-B 2011, nr 1, poz. 90 i z dnia 6 października 2015 r., Ts 52/14, OTK-B 2015, nr 5, poz. 446).

Należało tym samym odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, przypominając zarazem, że Sąd Najwyższy bada na tym etapie wyłącznie wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie, nie wnikając w ocenę podstaw skargi kasacyjnej.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

Paweł Grzegorczyk

(K.G.)

[SOP]‎