Prehliadač alebo jeho nastavenia nie sú podporované.

Praktik.ai používa moderné webové technológie kvôli bezpečnosti, rýchlosti a spoľahlivému prihlasovaniu. Tento prehliadač ich nepodporuje alebo blokuje JavaScript, preto sa aplikácia nemusí správne načítať.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox alebo Safari na najnovšiu verziu a stránku potom obnovte.

Ak používate Windows 7, Windows 8 alebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusia ponúkať novú verziu. V takom prípade použite novšie zariadenie alebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Prohlížeč nebo jeho nastavení nejsou podporované.

Praktik.ai používá moderní webové technologie kvůli bezpečnosti, rychlosti a spolehlivému přihlašování. Tento prohlížeč je nepodporuje nebo blokuje JavaScript, proto se aplikace nemusí správně načíst.

Aktualizujte prosím Chrome, Edge, Firefox nebo Safari na nejnovější verzi a stránku potom obnovte.

Pokud používáte Windows 7, Windows 8 nebo Windows 8.1, Chrome a Edge už nemusí nabízet novou verzi. V takovém případě použijte novější zařízení nebo kontaktujte podporu Praktik.ai.

Your browser or its settings are not supported.

Praktik.ai uses modern web technologies for security, speed, and reliable sign-in. This browser does not support them, or JavaScript is blocked, so the app may not load correctly.

Please update Chrome, Edge, Firefox, or Safari to the latest version and then reload this page.

If you use Windows 7, Windows 8, or Windows 8.1, Chrome and Edge may no longer offer a newer version. In that case, use a newer device or contact Praktik.ai support.

II KK 24/26

POSTANOWIENIE

Dnia 19 marca 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Puszkarski

w sprawie A.I.

skazanej za czyn art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art 12 § 1 k.k.,

T.I.

skazanego za czyn z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art 12 § 1 k.k.

po rozważeniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 19 marca 2026 r.

kwestii dopuszczalności kasacji wniesionych przez obrońców skazanych

od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie

z dnia 9 września 2025 r., sygn. akt V Ka 714/25,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie

z dnia 2 czerwca 2025 r., sygn. akt IX K 37/24

p o s t a n o w i ł:

1. na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k., art. 429 § 1 k.p.k. oraz art. 523 § 2 k.p.k. pozostawić kasacje bez rozpoznania;

2. kosztami procesu za postępowanie kasacyjne obciążyć skazanych A.I. i T. I., w częściach na nich przypadających.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy Lublin - Zachód w Lublinie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2025 r., sygn. akt IX K 37/24, skazał:

- A.I. za czyn art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art 12 § 1 k.k. i wymierzył jej karę roku ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym,

- T.I. za czyn z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art 12 § 1 k.k. i wymierzył mu karę roku i 9 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym.

Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 9 września 2025 r., sygn. akt V Ka 714/25, utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji.

Kasacje od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wnieśli obrońcy aktualnie skazanych. W zakresie dotyczącym reprezentowanych przez siebie skazanych zaskarżyli wyrok w całości i podnieśli taki sam zarzut rażącej obrazy przepisów prawa karnego procesowego, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 523 § 1 k.p.k. w zw. z art. 117 § 2 k.p.k. w zw. z art. 374 § 1 k.p.k. (obrońca T. I. wymienił także art. 6 k.p.k.). Wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu Lublin - Zachód w Lublinie do ponownego rozpoznania. W obu kasacjach, powołując art. 532 § 1 k.p.k., zamieszczono też wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.

W odpowiedziach na kasacje Prokurator Rejonowy w Rykach wniósł o ich oddalenie jako oczywiście bezzasadnych.

W Sądzie Okręgowym w Lublinie kasacje zostały przyjęte i wraz z aktami sprawy przedstawione do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Autorzy kasacji, ale też prokurator udzielający na nie odpowiedzi i niestety sędzia, który stwierdził, że każda z kasacji „odpowiada wymogom formalnym” i zarządził ich przyjęcie (k. 962, 963), najwyraźniej nie dostrzegli, że art. 523 § 2 k.p.k. stanowi, iż kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Z kolei art. 523 § 4 k.p.k. wyłącza spod tego ograniczenia kasację wniesioną z powodu uchybień określonych w art. 439 k.p.k. oraz przez podmiot wymieniony w art. 521 k.p.k. A.I. i T.I. za przypisane im przestępstwa nie zostali skazani na bezwzględną karę pozbawienia wolności, zatem warunkiem dopuszczalności kasacji było wskazanie w ramach zarzutu, że w sprawie zaistniało uchybienie o randze bezwzględnej przyczyny uchylenia orzeczenia. Takiego zarzutu w kasacjach nie podniesiono, wobec czego należy je uznać za niedopuszczalne z mocy ustawy i na mocy przepisów wymienionych w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia pozostawić bez rozpoznania.

Niezależnie od tego nasuwa się spostrzeżenie, że wbrew art. 519 k.p.k. w zarzucie obu kasacji wskazano na uchybienie zaistniałe w postępowaniu pierwszoinstancyjnym („zamknięcie przewodu Sądowego przez Sąd I instancji pod nieobecność skazanej oraz jej obrońcy”, „zamknięcie przewodu Sądowego przez Sąd I instancji pod nieobecność skazanego”) i nie przekonuje twierdzenie skarżących, że uchybienie to (prokurator jednak przekonuje, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania) przeniknęło do orzeczenia sądu odwoławczego, co miało uzasadniać zaskarżenie wyroku tego sądu.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w pkt 1 postanowienia, co skutkowało w pkt 2 obciążeniem skazanych kosztami procesu za postępowanie kasacyjne, zgodnie z art. 637a k.p.k. oraz art. 637 § 1 w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.

Pozostawienie kasacji bez rozpoznania czyniło nieaktualnymi wnioski o wstrzymanie wykonania orzeczenia.

[WB]

[a.ł]

‎